ชีวิตที่ประสบความสำเร็จคืออะไร?

คุณเคยตั้งคำถามกับตัวเองบ้างไหม..

 

เด็กน้อยบอกสอบได้ที่หนึ่งไง..หนูว่าเจ๋งสุดๆ

หนูน้อยลืมไป ไหนจะต้องเอนท์ให้ติด ไหนจบมาต้องหางานให้ได้อีก 

 

บางคนว่ามีงานทำที่ชอบใจ.. จะอยากได้อะไรมากกว่านี้

ทำงานไปซักพัก.. เงินเดือนเริ่มน้อยไป นึกอีกว่าเมื่อไหร่จะได้เลื่อนตำแหน่ง

 

บางคนว่ามีเงินล้านน่าจะใช่..เผื่อเอาไว้ใช้ตอนแก่

เวลาผ่านไป.. มีเงินล้านแล้วก็ยังไม่พอใจ อยากได้มากกว่านี้ เผื่อวันดีคืนดีไปเที่ยวรอบโลก

 

----

ชีวิตคนเราเหมือนหนูถีบจักร คุณว่าไหม?

 

ชีวิตที่ใช้ไป คือการก้าวไปข้างหน้าแน่หรือ

หากปัจจุบันก้าวเร็วไป.. ก้าวต่อไปยิ่งเร็วขึ้นใช่หรือไม่

เราเหนื่อยมากขึ้นทุกวัน ด้วยเงื่อนไขที่ "ตัวเอง" หรือ "ใคร" สร้างขึ้น..

 

เราถูกสอนให้ตั้งใจเรียน... จะได้เรียนเก่งๆ

เรียนให้เก่งๆ... จะได้งานดีๆ

ทำงานให้ดีๆ... จะได้เลื่อนตำแหน่ง

 

keyword สำคัญที่ซ่อนอยู่อย่างเร้นลับ คือคำว่า "คนอื่น"

เราถูกสอนให้ตั้งใจเรียน... จะได้เรียนเก่งๆ (เมื่อเทียบกับคนอื่น)

เรียนให้เก่งๆ... จะได้งานดีๆ (เมื่อเทียบกับคนอื่น)

ทำงานให้ดีๆ... จะได้เลื่อนตำแหน่ง (เมื่อเทียบกับคนอื่น)

 

"ความสำเร็จ" ของคนคนหนึ่ง ถูกจำกัดความไว้ด้วยการเปรียบเทียบกับผู้อื่น

 

ทั้งๆที่.. เรามิใช่หรือ ที่ควรเป็นผู้กำหนด "ความสำเร็จ" ของตนเอง

 

แล้ว "ความสำเร็จ" ของคนเราอยู่ที่ไหน และมีอยู่จริงหรือไม่ ถ้าไม่ต้อง "เทียบกับคนอื่น"??

 

 

 

 

ไม่ได้อัพสเปซนานมาก

นานชนิดที่ต้องเปิดย้อนไปดูว่าครั้งสุดท้ายที่เขียนน่ะ..เมื่อไหร่

โน่น..เดือนเมษา

เคยตั้งใจในบล๊อกอันนี้เป็น "ไดอะรี่"

ก่อนจะพบว่า ระยะต่อมามันกลายเป็น "เดือนอะรี่"

วันนี้..ดิฉันว่ามันใกล้จะเป็น "ปีอะรี่" อยู่รอมร่อ

 

เพื่อมิให้เป็นการสร้างสถิติ ปีละหนคนกันเอง

ดิฉันว่า..เขียนซะหน่อยก็คงจะดี (ฮา)

 

อย่างว่าแหละค่ะ..ใครว่าก็ไม่รู้

"เดินทางหมื่นลี้ เริ่มต้นด้วยก้าวแรก"

 

ดิฉันเหมาเอาว่า

ต้องเริ่มพิมพ์ตัวแรกก่อน ตัวถัดๆไปมันถึงจะมา

 

กะลังพิมพ์เอ้อระเหยอารัมภบทไปมา

ดิฉันก็นึกได้ว่า เขียนถึงเหตุผลของการไม่อัพบล๊อกไว้ซะหน่อยจะดีกว่า

ถือว่าเป็นการหาเหตุผล (=ข้ออ้าง..ชะอ้าวว) ใหม่ๆ นอกจาก "ไม่มีเวลา"

 

ดิฉันหมายใจไว้ว่าจะไม่เขียนเรื่องการเมือง

หรือถ้าหากจะเขียน ก็จะเขียนในมุมที่ต่างออกไป

ซึ่งไอ้ "มุมที่ต่างออกไป" ก็เขียนยากเหลือเกินในยุคนิยมเลือกข้างอย่างทุกวันนี้

ตัดปัญหาง่ายๆ ก็คือไม่ต้องเขียนมันซะ

ไม่ต้องเขียน จะได้ไม่ต้องกลับมาอ่านให้มันเจ็บช้ำน้ำใจในชะตากรรมของบ้านเมืองอีก

ดิฉันนึกอยากเป็น "คนไทยลืมง่าย" ออกบ่อยไป

เวลานึกอะไรที่คนอื่นลืมไปชาติครึ่งได้นี่มันเหนื่อยนะคุณ

ขี้เกียจจะมานั่งรำลึก ฟื้นฝอยหาตะเข็บ แล้วก็พาลจะมีอารมณ์ร่วมขึ้นมาอีก

ทั้งที่คนที่เล่าให้ฟังน่ะทำตาปริบๆ แล้วชี้หน้าดิฉันด้วยขนจมูก นัยว่า

"แกจะพูดเรื่องเก่าๆ ให้ได้อะไรขึ้นมา"

..ดิฉันก็ว่า "เออ..นั่นสิ (วะ)"

แหม..ก็การเมืองไทยเนี่ย มันเป็นวงจร..

 

เมื่อไม่เขียนเรื่องการเมือง

ก็ควรจะเขียนเรื่องอื่นได้

แต่ดิฉันคิดไม่ออกค่ะ

การเขียนนี่มันต้องใช้จินตนาการพอสมควรนะฮ้า

ไหนจะต้องมีวัตถุดิบที่จะเขียนอีก..โอ่ว

ตอนนี้ไม่มีอะไร นอกจากงานที่ทำ และชีวิตที่ใช้อย่างเรื่อยเปื่อย

 

เอาเป็นว่า..

ถ้านึกอะไรออก จะมาเล่าให้ฟังละกัน