คุณขา... วันนี้ดิฉันมีเรื่องมาเล่าให้ฟังค่ะ

มันเป็นเรื่องที่คับแค้นใจดิฉันมาพักใหญ่แล้ว 

 

เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า..

ถึงดิฉันจะเป็นประชากรกรุงเทพมหานครตั้งแต่กำเนิด

แต่แถวบ้านดิฉันไม่ค่อยจะมีร้านรวงที่ตอบสนองความต้องการของคนเมืองอย่างครบวงจรมากนัก คงด้วยเพราะเป็นย่านชานเมือง

ประเด็นวันนี้คือร้านเช่าวีดีโอค่ะ

ถึงดิฉันจะไม่ได้เช่าวีดีโอ และสมัยใหม่เค้าก็ไม่มีวีดีโอให้เช่ากันแล้ว

แต่ดิฉันก็ขี้เกียจเกินกว่าจะเรียกให้มันยาวว่า "ร้านเช่าวีซีดีและดีวีดี"

เอาเป็นว่าเรียกร้านเช่าวีดีโอก็แล้วกันนะคะ เข้าใจง่ายดี

ไม่ว่าจะเป็น Tsutaya, Blockbuster แถวบ้านดิฉันไม่มีหรอกค่ะคุณ

มีแต่ร้านเช่าวีดีโอขนาดย่อมอยู่หน้าปากซอย พอให้ใช้บริการได้สะดวกเท่านั้นเอง

 

ประเด็นค่ะประเด็น..

ที่ร้านนี้มันไม่ค่อยจะมีหนัง Soundtrack ค่ะคุณ

หนังเรื่องนึงมีซักสิบแผ่นนี่ พี่เจ้าของร้านจะมีแผ่น Soundtrack อยู่ซักแผ่นนึงได้มั้ง (ซึ่งบางเรื่องก็ไม่มีแม้แต่แผ่นเดียวเลย)

ด้วยความที่มันหายากนี่แหละ เวลาเจอเลยต้องรีบหยิบราวกับสมบัติล้ำค่า

และบางที ก็รอน๊านนานกว่าจะเจอ จากอยากดูจนไม่ค่อยอยาก

และบางทีกว่ามันจะตกมาถึงมือดิฉัน คนทั้งประเทศก็ลืมหนังเรื่องนี้ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เรื่องนี้สนุกตอนเอาซีดีไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ค่ะ

 

คุณคนเก็บเงินก็จะถามดิฉันว่า
คุณคนเก็บเงิน: "นี่หนังซาวด์นะคะ"

ดิฉัน: (ทำหน้างงๆ ) "ค่ะ" (คิดในใจว่า --ก็เอออ่ะดิ)

คุณคนเก็บเงิน: "หนังซาวด์คือพูดเป็นภาษาอังกฤษนะคะ"

ดิฉัน: "ค่ะ" (คิดในใจว่า --เออ!!)

เหตุการณ์เช่นนี้เกิดซ้ำๆ มาหลายครั้งแล้วค่ะ..ดิฉันขี้เกียจนับนิ้วให้เมื่อย

แล้วดิฉันก็ขำได้ทุกทีเหมือนกัน

ที่ขำก็เพราะว่า

"หน้าตาอย่างดิฉันนี่...ท่าจะเหมาะกับหนังพากย์ไทยแฮะ"

...ฮ่าฮ่า...