โฆษณาเบียร์ช้างอันใหม่ 

 

เข้าใจว่าชื่อชุด "อีกนิดนะคนไทย"

มีเสียงร้องน้าแอ๊ด

ชอบทั้งเนื้อหาโฆษณาและเพลง

แต่แอบเทใจให้เพลงมากกว่าจิ๊ดนึง

 

"อีกนิดนะคนไทย

อีกนิดนึงได้ไหม

อดทนกันอีกซักนิด

พากเพียรกันอีกสักหน่อย

มุ่งมั่นอย่าถดถอย

คอยโอกาสคอยเวลา.."

 

ช่างเข้ากะบรรยากาศการเมือง (วงเล็บ "อดทน" พร้อมชูนิ้วมือสองข้างทำเป็นQuotation)

และเข้ากะบรรยากาศการทำวิทยานิพนธ์ของข้าพเจ้าซะนี่กระไร (ในวงเล็บ "อดทน" และ "พากเพียร")

 

ฟังแล้วรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที..

 

--อีกนิดนะคนไทย--

 

 

----

เมื่อพบกับคนจำนวนมาก แล้วต่างก็คอมเมนต์ในนิสัยประหลาดพันลึกของข้าพเจ้าบ่อยๆ

ซ้ำร้ายตัวเองก็สำนึกในใจอยู่พอควร

นิสัยประหลาดเหล่านั้นก็เป็นต้นว่า:

1. กลัวบันไดเลื่อน.. สามารถใช้บันไดเลื่อนได้ช้ากว่าคนทั่วไปประมาณสองถึงสามจังหวะ คนที่ไปด้วยชอบนึกว่าเพิ่งมาจากบ้านนอก หารู้ไม่ว่าข้าพเจ้าเป็นคนเมืองขนานแท้ แต่มันขึ้นบันไดเลื่อนได้ช้าเฉยๆ (โว้ย) ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงหลีกเลี่ยงการขึ้นหรือลงบันไดเลื่อนในที่พลุกพล่าน เช่น รถไฟฟ้า หรือมาบุญครอง เนื่องจากจะทำให้เกิดภาวะชะงักงันของคลื่นมนุษย์ที่ตามข้าพเจ้ามา (เดี๋ยวเค้าจะด่าบุพการีเอาได้) อีกทั้งจะทำให้คนที่ไปด้วย "อาย" (เพราะข้าพเจ้าไม่อาย) ..ฉะนั้น..มีบันไดใช้บันได..มีลิฟท์ใช้ลิฟท์..

2. กลัวลิฟท์กระจก.. (แต่ยังน้อยกว่าบันไดเลื่อน)..ภายหลังการอุบัติขึ้นของสยามพารากอน ข้าพเจ้าพบว่า ลิฟท์กระจกเป็นเรื่องส่งผลต่อสวัสดิภาพทางจิตใจของข้าพเจ้ามาก เวลาข้าพเจ้าใช้ลิฟท์กระจกจะไม่สามารถมองมายังพื้นโลกได้..ก็มันเสียววนี่..

3. ชอบใส่แหวนสลับนิ้วไปมา.. ใส่อยู่วงเดียวแหละ แต่เปลี่ยนมันไปทุกนิ้ว รู้สึกว่าถ้าใส่อยู่นิ้วเดียวแล้วมันจะคันนิ้ว.. ไร้สาระจริงๆนิ..

4. แยกซ้ายขวาไม่ได้.. ต้องใช้เวลาคิด.. ปากพูดว่าซ้าย แต่มือดันชี้ไปขวาซะงั้น..หวิดถูกคนขับแท๊กซี่ด่ามานักต่อนัก..(หรือเค้าด่าในใจไปแล้วไม่รู้..อ่ะไม่เป็นไร..คิดซะว่าเราไม่ได้ยิน)

5. ภายใต้ฉากหน้าอันแสนจะฉลาดแสนรู้ แต่อัญชลีกลับชอบทำอะไรโง่ๆ.. ด้วยเหตุผลโง่ๆ.. (ซึ่งผ่านการพยายามจะทำให้มันดูดี) อันนี้เหนือคำจำกัดความ.. เป็นบ่อย ไม่หายขาด ใครมียากินแล้วหายจากอาการนี้โปรดบอก แพงเท่าไหร่ก็สู้ มีผลข้างเคียงก็ยังไหว

 

 

คนเรามันก็มีเรื่องปัญญาอ่อนเยอะแยะในชีวิตเนอะ...ว่างั้นมะ

 

 

กฎของพลอยข้อที่ 2 (ต่อจากข้อแรกเมื่อนานมากแล้ว)

 

"ยิ่งรีบยิ่งช้า"

 

อัตราความผิดพลาดจะแปรผันตามความรีบเร่งเสมอ

 

ยกตัวอย่างเช่น:

- เวลารีบออกจากบ้านจะลืมอะไรซักอย่างเสมอ เช่น กระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์มือถือ ซึ่งเวลาปกติก็ไม่เห็นจะลืมเลย

- เวลารีบ เวลามักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ และไฟแดงมันจะแดงนานกว่าเวลาจริงประมาณห้าล้านเท่า

- เวลารีบ มักจะลืมอะไรบ้างอย่างเสมอ ทำให้ต้องกลับไปเอา และมันจะทำให้ช้าเข้าไปอีกทุกที

- เวลารีบ โทรศัพท์อาจแบตหมดได้อย่างกระทันหัน..ลืมชาร์จ..ซะงั้น..

- เวลารีบออกจากบ้าน เสื้อผ้าที่คิดจะใส่มักจะใส่ไม่ได้ ต้องเปลี่ยนตัวใหม่ และมักไม่มีเสื้อผ้าตัวใหม่ที่รีดแล้ว...ต้องมาเสียเวลารีดอีก

- เวลารีบออกจากบ้าน พ่อ แม่ มักมีเรื่องคุย เรื่องบ่น เรื่องนู่นนี่อยากเล่าให้ฟัง และจะน้อยใจ เมื่อเราบอกว่ารีบ

- เวลารีบออกจากบ้าน สัตว์เลี้ยงมักอยากจะเล่นด้วย ในขณะที่เราไม่นึกพิศวาสมันในขณะนั้น

- เวลารีบๆ มักมีโทรศัพท์เข้ามาทุกที (ทำให้เสียเวลาและอารมณ์) ซึ่งเวลาปกติก็ไม่เห็นจะมีใครโทรมา

- เวลารีบๆ มักมีอะไรติดพัน เช่น เพื่อนโทรมาด่า เพราะรอไปกินข้าว แต่งานเรายังไม่เสร็จ เป็นต้น

- เวลารีบๆ...มันต้องทำอะไรผิด หรือมีปัญหาซักอย่างสิน่า..ไม่รู้ทำไม

- ฯลฯ

 

 

สติมาปัญญาเกิด...

สติเตลิดปัญญาบินหนี..

--