อันเนื่องมาจากว่า ดิฉันต้องใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมงกับการนั่งดูคนอื่นเครียดค่ะ
หนังสือที่ติดมือมา ก็พอประทังไปได้แค่สามชั่วโมงแรกเท่านั้น
ดิฉันแลเห็นว่าสามชั่วโมงหลังจะต้องมอดม้วยเป็นแน่แท้ เลยตรงดิ่งไปร้าน 7-11 หาซื้อหนังสือมาอ่านประทังชีวิต

 

หยิบหนังสือ ELLE ค่ะ (คุณคิดว่าดิฉันจะอ่านอะไรล่ะคะ แหม.. hahaha)
ตอนแรกว่าจะหยิบไทยรัฐ ตามคำแนะนำของพี่เปีย แต่หนังสือพิมพ์กรอบเช้าดันหมดไปแล้ว กรอบบ่ายก็ยังไม่มาส่ง เป็นอันว่าได้เล่มนี้มาอ่านแทน

 

พลิกอ่านไปเรื่อยๆ เจอบทความหนึ่งในหัวเรื่อง elleopinion โดนใจมากค่ะ
ชื่อเรื่องว่า Online Therapy: สวัสดิการทางใจ โดย คุณจงจิตร บิวแคนแนน
ความเห็นของเธอน่ารักมาก อ่านแล้วพยักหน้าหงึกหงักค่ะ

 

เธอบอกว่าเจ้าบริการพูดคุยแสนวิเศษ ที่เรียกว่า MSN นั้น ไม่ได้เป็นเพียงเครื่องมือที่ทำให้เราติดต่อสื่อสารกันได้อย่างประหยัดและรวดเร็วเท่านั้น แต่เป็นสื่อส่งผ่านความรู้สึกที่มีอานุภาพแรงกล้าในโลกสมัยใหม่เลยทีเดียว เมื่อใดก็ตามที่เรารู้สึกเบื่อ หดหู่ เศร้าหมอง เหงา หรือแม้แต่ว่าง ไม่รู้จะทำอะไร การล๊อกอินเข้าไปในโปรแกรมเอ็มเอสเอ็นแล้วได้พูดคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบเหล่าเพื่อนฝูง ก็ช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้น อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกว่า เราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ และแม้บางครั้งที่ออนไลน์แต่ไม่ได้อยากคุยกับใคร การได้เห็นชื่อเพื่อนออนไลน์อยู่ และรู้ว่าสามารถคลิกเข้าไปคุยได้ทุกเมื่อนั้น ช่วยทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

 

เธอให้ความเห็นด้วยว่า การที่หลายบริษัทไม่อนุญาตให้ใช้เจ้าโปรแกรมนี้ เพราะอยากให้พนักงานทุ่มเทเวลาให้กับการทำงานแทนการนั่งแชตกับเพื่อนนั้น ไม่ได้ช่วยให้พนักงานทำงานดี หรือว่ามีประสิทธิภาพเพิ่มมากขึ้น แต่กลับเป็นการละเลยที่จะใส่ใจกับความเป็นอยู่ทางจิตใจของพนักงาน ก็แหม..ทีสระว่ายน้ำ ฟิตเนส สนามเทนนิส ยังมีให้ได้ แล้วเจ้าโปรแกรมเล็กๆ ในคอมพิวเตอร์ที่ช่วยให้จิตใจแจ่มใสนี่น่ะ จะมีไม่ได้เชียวหรือ

 

คุณเห็นด้วยกับเธอไหมคะ..

 

ดิฉันเห็นด้วยกับเธอนะคะ โดยเฉพาะเรื่องความรู้สึกทางใจ ที่ได้จากเอ็มเอสเอ็นนี่น่ะ แถมจะขอพ่วงไปด้วยว่า เจ้าโปรแกรมมหัศจรรย์นี้ ช่วยให้คนเราใกล้ชิดกันได้อย่างประหลาด เช่น แม้ว่าเราจะไม่เคยพบเพื่อนคนหนึ่งตัวเป็นๆ มาหลายปีดีดัก แต่ยังได้พบเจอพูดคุยกันบ่อย ๆ ในเอ็มเอสเอ็น ...เชื่อเถอะค่ะ ว่าบางที เราอาจจะรู้สึกสนิทกับเพื่อนคนนี้ มากกว่าเพื่อนคนที่อยู่ใกล้ๆ แต่ไม่เคยคุยกันเลยก็ได้
แล้วอีกอย่าง.. บางที เวลาเหงาๆ ออนไลน์อยู่ดีๆ แล้วมีคนคุยด้วย.. ก็อุ่นใจดีนะคะ... อย่างน้อย ก็รู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกนี้ อย่างที่คุณจงจิตรเธอว่า

 

ส่วนเรื่องที่หลายบริษัทไม่อนุญาตให้ใช้เจ้าโปรแกรมนี้ ดิฉันว่าต่างคนก็ต่างใจค่ะ บริษัทนั้นอาจจะเชื่อว่าการห้ามพนักงานแชตนั้นทำให้บริษัทมีผลิตภาพเพิ่มขึ้น (หรืออย่างน้อยก็ไม่ลดลง) ก็แล้วแต่จะเชื่อ จะคิดทำกันไป
บางที ดิฉันว่ามันก็ดูดกลืนเวลาทำงานเหมือนกันนะคะ เวลาแชตสนุกๆ นี่น่ะ 555 .... ก็เอาเป็นว่าต้องพึ่งพาระดับความรับผิดชอบของพนักงานแล้วล่ะค่ะ ว่าจะแชตให้สนุกแล้วทำงานให้สนั่นไปพร้อมๆ กันได้รึเปล่า 555

 

ดิฉันคิดว่าตัวเองนี่ก็โชคดีอยู่เหมือนกันนะคะ...ที่ที่ทำงานน่ะ มีทั้งสระว่ายน้ำ ฟิตเนส สนามเทนนิส แล้วก็อนุญาตให้ใช้เอ็มเอสเอ็นด้วยค่ะ  

 

 

 

 

 

 

 

 

George W. Bush meets with the Queen  of England.

 

He asks her, 'Your Majesty, how do you run such an  efficient government? Are there any tips you can give to me?'

 

'Well,'  says the Queen, 'The most important thing is to surround yourself with  intelligent people.'

 

Bush frowns. 'But how do I know the people around me  are really intelligent?'

 

The Queen takes a sip of tea. 'Oh, that's easy.  You just ask them to answer an intelligence test. Listen to this'. The Queen  pushes a button on her intercom. 'Please send Tony Blair in here, would you?'

 

Tony Blair walks into the room. 'Yes,  Your Majesty?'

 

The Queen smiles. 'Answer me this, please, Tony. Your  mother and father have a child. It is not your  brother and it is not your
sister. Who is it?'

 

Without pausing for a  moment, Tony Blair answers, 'That would be me.'

 

'Yes! Very good,' says  the Queen.

 

Back at the White House, Bush asks to speak with Vice  President Dick Cheney. 'Dick, answer this for me. Your mother and your father  have a
child. It's not your brother and  it's not your sister. Who is it?'

 

'I'm not sure,' says the Vice  President. 'Let me get back to you on that one.'

 

Dick Cheney goes to his  advisors and asks every one, but none can givehim  an answer. Finally, he ends up in the men's room and recognizes Colin Powell's shoes in  the next stall.

 

Dick  shouts, 'Colin! Can you answer this for me? Your mother and father have  a child and it's not your brother or  your sister. Who
is it?' Colin Powell yells back, 'That's easy. It's  me!'

 

Dick Cheney smiles. 'Thanks!'

 

Cheney goes back to the Oval  Office to speak with Bush. 'Say, I did some research and I have the answer  to that riddle. It's Colin Powell.'

 

Bush gets up, stomps over to Dick  Cheney, and angrily yells into his face,'No, you idiot! It's Tony  Blair!'

 

-----

hahaha...